Recenzja: Pomógł mi przetrwać bardzo trudny okres

Mam na imię Bartosz, mam 43 lata, mieszkam niedaleko Rzeszowa z żoną i dwójką dzieci. Od prawie dwudziestu lat pracuję jako elektryk w zakładzie przemysłowym. Kiedyś wydawało mi się, że mamy zwyczajne, ale stabilne życie: stary dom po rodzicach, stała praca, plany na przyszłość. Nie żyliśmy bogato, ale też nie baliśmy się każdego nowego miesiąca.

Teraz wszystko się zmieniło. Zimą dom jakby wysysa ostatnie pieniądze — ogrzewanie stało się bardzo drogie, ciągle coś się psuje, a ceny rosną szybciej niż pensje. Po opłaceniu rachunków czasem prawie nic nie zostaje. Żona pracuje w aptece i bierze dodatkowe zmiany, ale nawet z dwoma dochodami coraz częściej musimy oszczędzać dosłownie na wszystkim.

Najtrudniejsze jest uczucie, że bez względu na to, ile pracujesz, to i tak za mało. Czasem późnym wieczorem siedzę w kuchni, patrzę na rachunki i myślę tylko o tym, jak spokojnie doczekać się następnej wypłaty bez nowych problemów i długów.

O BitQT dowiedziałem się od sąsiada, który nagle kupił nowy samochód. Na jego radę się zarejestrowałem. Długo się wahałem, ale potem — dosłownie odrywając od rodzinnego budżetu — zainwestowałem 1 000 zł. Potem — telefon od menedżera, dudniąca głowa od wszystkiego nowego, strach, że znowu zawiodę rodzinę... Krótko mówiąc, kolejne 2 miesiące były bardzo trudne, nie tylko finansowo, ale i psychicznie. Ale po dwóch miesiącach nie tylko odzyskałem depozyt, ale i zarobiłem 2 500 zł! Tak, dla rodziny w naszej sytuacji to nie było rozwiązaniem wszystkich problemów, ale było ulgą — tą oddechową chwilą, która pozwoliła podnieść głowę i trochę rozluźnić ramiona.

Od tamtej pory minęły jeszcze około dwóch miesięcy i nasza sytuacja finansowa powoli się prostuje. Co tydzień-dwa zacząłem zarabiać raz 500, raz 1000 zł. Na początku było to dziwne. Z przyzwyczajenia otwierałem aplikację bankową, ale już bez tego znajomego ścisku w środku. Dom ten sam — stary, ze skrzypiącymi schodami i chłodnymi pokojami zimą, ale w końcu udało nam się go trochę uporządkować: wymieniliśmy część okien, naprawiliśmy ogrzewanie. W domu zrobiło się cieplej nie tylko fizycznie — jakby odeszło stałe napięcie.

Żona znowu zaczęła gotować nasze małe rodzinne kolacje w weekendy, dzieci częściej się śmieją i przestały bać się prosić o coś „nadmiarowego”. Zaczęliśmy nawet planować urlop — prosty, bez luksusu, ale prawdziwy. I złapałem się na tym, że po raz pierwszy od dawna czekam nie na następny rachunek, ale na następny dzień.

Czasem wieczorem siedzę w kuchni z filiżanką herbaty i po prostu patrzę w okno. A w środku jest bardzo ciche, ale pewne uczucie: teraz będzie dobrze.